Det har vore ein god dag, ein særs god dag! Den byrja med ein telefon frå NRK(eg må fyrst renske stemma og øve meg på å sei "hei, det er mari" når telefonen ring medan eg søv og eg eigentleg VEIT det er dag og at eg burde vere vaken. Klokka var 10). So stod eg opp då, og førebudde meg å møta sjefen for Mensa Trondheim i debatt på direktesendt riksdekkande radio. Dette kan høyrast om du lastar ned dagens "Norgesglasset" på nettradio. Og det gjekk fint!

Vidare var dagen ein heilt vanleg fin dag på Studentersamfundet. Gode folk, gode nyhende, gode ting.

I kveld har eg vore hjå ei god venninne og feira den gode B ho fekk på munnleg-eksamen til hovudoppgåva hennar. So er ho ferdig utdanna og følgeleg vaksen. Gud, kor fint å vere med henne og andre gamle vener! Me gjekk på cherrox og drakk øl og festleg drink med namnet "Mexican death squad".

So kjem eg heim, og har fått epost med lenke til Motorpsycho på nynorsk! Og dette er så vakkert og gjer meg glad og roleg. For øvrig tykkjer eg dette forsøket på å skrive nynorsk er fint. Trur nokon at "va" er nynorsk berre fordi det er slik ho uttaler det? Det vart sitert slik fleire stader. Og er det lov å skrive "jentane"?

Klar til å legge meg? Nei ikkje nett enno, men snart. Klokka er ikkje halv fire enno. (Og ja, eg tykkjer likevel ikkje at studentane i Trondheim på generell basis er uansvarlege. Halv fire er ikkje noko tidspunkt.)

I dag har eg eit strålande nyhende: eg har vore på Dragvoll! Det vil seie, for alle utanbygds lesarar: UNIVERSITET! Eg har vore på førelesning! Vel. Eg må vedgå at forelesinga var litt meir eit infomøte, for prosjektoren som skulle vise "Orions Belte" verka ikkje. Men eg lærte ein ting: Orions belte var innleiinga på det som populært vert kalla "helikopterperioden" i norsk film.

Etter nokre timar på Dragvoll, derav eit par kaffedrikkande kafetimar, innhenta dette vervet meg, og eg vart oppringt av Adressa.no. Resultatet av desse samtalane kan de lese her og her. (Eg ser heilt fullstendig klinkokkovilloggal ut på bildet. Herregud altså.)

Eg er særs begeistra, og skikkeleg gjennomskremt:
- snikande uvisse, skummel musikk-skremt
- brå lydar, kveppe og hyle-skremt
- krypande ekle insekt-skremt
- store monster som slåss-skremt
- rosa, udefinerbart tentakkelmonster-skremt
- action på høge hus-skremt

....alt dette, i tillegg til kjærleik ved fyrste blikk-romantikk, vennskap på tross av enorme skilnader og litt tristheit....

King Kong er ein fantastisk film!

No braker det laus snart!

Då var jula over, og det nye året er byrja. Det blir eit år eg har heilt passe store voner til. Det største og nyaste var i august då eg for alvor skulle inntre i dette nye vervet. Dette året me byrjer på no blir soleis fyrst og framst ei fortsetjing på det som har vore. Og forsetta blir deretter: å framleis gjere so godt eg kan. Men eg ynskjer meg ein plan for hausten, og eg gler meg til å klippa håret.


Visekongen er i eksil. Han har abdisert og reist. Det var ein vakker, men også særs trist avskilseremoni i Fusa Kyrkje på nyttårsaftan. Då Kongen heldt tale var det mange raudkanta auge å sjå. No er han reist og eg er trist. Fusa kjem aldri til å bli det same att!

Ei hjarteleg god jul til alle, her representert ved besto og besten frå fjorårets julafta. No må eg nett sjå om det er brudekjole i den tredje nøtta i år og, før det ber avgarde på elektro-reinsdyr til bydn for å feira denne juletid. Ho ho ho!

Kjærleik strøymer frå Eikelandsosen so vel som Betlehem til alle de som les dette.

Lat det bli jul.

So var eg heime, so var det jul. Det var noko eg hadde gløymd: korleis Fusa-menneska er i fleire kategoriar: Dei gamle, fantastiske venene. Familien, i utvida forstand.* Dei som det er veldig triveleg å treffe og slå av ein prat med. Og resten - underhaldningsverdien. Det er kanskje arrogant av meg å seie det, men slik vil det gjerne alltid vere: på ein stad som dette der puben er omlag like stor som husværet eg bur i og det er dei same menneska der alltid vil det alltid vere nokon som ikkje er heilt min stil. For å seie det fint. Men det er det som er sjarmen med å vere heime. Underhaldningsmessig var puben omlag som danskebåten i kveld, med ein mann med synthiseiser som spela gode gamle songar. Alt frå ABBA til The Actor til Summer of 69 til alt anna du kan tru. Det som ikkje var så danskebåtsaktig var prisane, men det er vel noko med sjarmen det og.

Det aller beste med å vere heime er likevel dette: generasjonsfest! I kveld var det smalahovemiddag i eldhuset i hagen vår. Mykje god mat, mykje god drikke og ein balje med feitt og bein. So var det bading i stampen eller tur på puben etter behag.

(* For utfyllande informasjon om det utvida familiebegrepet, sjå nettstaden til bror. For ordens skuld: Storfamilien er alle frå Eikelandsosen, men me er ikkje i familie i blod, berre sjel.)

EG YNSKJER MEG TIL JUL:

Pene, gode, ikkje so veldig store høgtalarar til frk. Mac
På DVD: Slå på ring, eller Six feet under eller Løven, heksa og klesskapet ( BBC-serien altså) eller Little Britain eller twin peaks eller ein fabelaktig film som f.eks Mulholland Drive.
Bok: "Få meg på for faen" av Olaug Nilssen eller "Brev til Milena" av Kafka eller"Typisk norsk" av Petter Schjerven eller ei samling store talar frå 1905 til i dag som eg har høyrd om.
Stor og kul veske som har plass til ein del ting.
Parfyme: "Touch of pink" frå Lacoste eller "Envy" av gucci eller den der turkise flaska som søstra mi har. ("Ralph")
Frosk frå IKEA. Den er dødsfin og har glidelås i munnen so det kan gøymast ting i den.
Kjærast.


Eg var på IKEA i går med Hilde og Anne Ma. Der fann eg ut kva Fusa er. Du visste det kanskje, ikkje, men Fusa er ein forstørrelsesspegel.

No er julesongane klare. Filip har hjulpe meg og Ludvig var med. Filip og Ludvig er fine karar. Dei lager radio og det er dei gode på - så gode at dei vart nominerte til godprisen. (som du kan lese om i Ludvig-lenka) No heng eg på kontoret på Studentradion medan dei redigerer dokumentar og eg skriv dette og ser over tekstane til vårprogrammet.

På oppmoding frå Filip og Ludvig skal eg no skrive litt om Eikelandsosen Samfunnshus. Dette er eit stort murbygg frå 1982. Dette er eit riktig flott multi-aktivitetshus. Her er både gymsal og festlokale i eit og same rom. Dette kombinert gymsal/festlokalet er eit stort rom med ein helsikes akustikk. På golvet er det slike gule, raude, brune og svarte striper som indikerer banar for ulike ballspel. På veggen er det panel der det går an å henga opp heimekoselege små lampettar til festlege høve. På scena finn du det aller flottaste: eit handmåla bakteppe som syner Eikelandsosen sentrum, Torsnesest eller Neset på folkemunne anno 1950 og det aller flottaste: teksten på Eikelandsfjordsongen. Åååh, Eikelandsfjordsongen! Den går på Vestland, Vestland-melodien og handlar om den vakre bygda. I aulaen er det mogleg å trille inn ein mobil bardisk med tappetårn og ølfat og alt, men dei siste gongane har det ikkje vore ølfat. Nei, då sel ein vanleg boksøl til ovpris, 150 kroner eller noko slikt. I kafeteriaen sel dei hot dog og slikt, og det er bord og benker for dei som heller vil sitja ned og prata enn å dansa.
2.juledag er det pub. Det vil seie dans, men me kallar da julapuben. Eller Pøbben då, om du vil. Dei to siste åra har eg gløymd ut det og set meg opp på tidlegvakt på Hellemyro, men i år hugsa eg på det og kan vere med so lenge eg vil.

Åh, om eg berre var i Bergen! På laurdag! Då skulle eg gått på Cafe Opera, på Fusakveld . Eg vil på det aller sterkaste oppmoda alle om å dra dit og få med seg dette. Eg har høyrd små Fusafuglar kvitra om basar og dubbelkaka. W-O-W!


Men kva, ja KVA? hender med bokstavane mine?

"Dypdykk i arkivet". Det er eit NRK-program, ikkje? Eg har leika meg med djupdykk i mitt eige arkiv: i gamle tankar på hjarteblogg. Mange av tankane hadde eg gløymd at eg hadde, og mange av problema - som dataproblema det første året som student. Knis.

Und sonst? Ich sitze fast den ganzen Tag am Schreibtisch. Möchte arbeiten, kann es aber nicht. Eg strikker og lager julecd. No byrjer den å ta form og eg byrjer å bli nøgd. Have a very Mary Christmas!

Vakne. Frukost. Drikka kaffi og høyra på Belle & Sebastian medan flikker på dei siste dårlege setningane på øvinga som ikkje kunne leverast i natt, då nettet takka for seg.

Gå ut. Gå til nærmaste UNI-bygg, finna trådlaust nett og levera øvinga. Gå forbi Samfundet der danseidol skal ha audition. Kvifor på Samfundet? Dersom nokon frå media eller noko spurde ville eg svara at det berre er triveleg å låne ut Huset vårt når me ikkje bruker det sjølv (nedsylta i eksamen som me er alle mann alle). Køen gjekk frå hovudinngongen til busstoppet. Gjennomsnittsalderen såg ut til å vere ca 16.

Uni. Eit kompendium i elektronisk form. Meir kaffi. Pause med graut. Le av tusen meter lange eposttrådar på tullelista til nokre Samfundetfolk. Skriva e-brev til gamle vener. Lesa litt i mellom. Kulturforståelse. Kva korridoren tyder for sosiale strukturar. Kvifor ekstasen er viktigare enn askesen i Brasil.

Eksamen er i morgon.

I går las eg ei heilt forferdeleg historie på adressanettet, eller aftenpostnettet eller noko slikt. Det handla om ei 15 år gamal jente som kyssa kjærasten sin om kvelden. Han hadde ete peanøttsmør på skjeva om morgonen, og hadde nok eit spor av nøtt att på tunga. Jenta hadde kjempeallergi mot nøtter, so ho fekk slik afolyktisk eller kva det no heiter sjokk og døde. Dødskyss! Det er ei forferdeleg historie.

Det får meg til å slutte å rekne plussar og minusar, og heller berre VERE. I dag har eg vore husmorleg, eg har rydda rommet, strikka skjerf, laga torsk til middag. Og eg har ikkje klaga over mangel på kyssing i livet, eg lever i alle fall.

Minus:
- forkjøla: vondt i hovudet, tett i nasa og øyrer, sår hals, hoster om natta.
- eksamenschmeksamen, eller hexamen om du vil. går ikkje bra.
- hjartegreier. seier ikkje meir.
- rotete rom over alle grenser, og første punkt på lista er effektiv hindring for at det skjer noko på den fronten i det nærmaste.
- generell misstemning i selvet: den sokalla "novembern".

Pluss:
- snart juleferi og heim.
- alle eg kjenner eg er gode menneske.
- hilde laga kake i dag.
- den økonomiske stoda er ikkje so verst.
- søster var her i helga.
- Samfundet er ein deilig stad, og laurdag er det julefest.
- har sydd ny kjole til julefesten! i stygg raud velour og fin kvit pelskant.
- marlene dietrich var dødspen og sang fabelaktige songar. Johnny, wenn du Geburtstag hast!

Samanrekning:
Fem minusar og åtte plussar. Det blir tre pluss det, noko som var ein heilt grei karakter å ha på vidaregåande f.eks. Det kunne vore betre, men det kunne absolutt vore dårlegare og. Dessutan bar det bod om betring, og ein visste at over jul kom vårsemesteret som baud på nye sjansar. Stod, gjorde ein uansett på tre pluss.
Eg seier meg nøgd. Litt misstemt, men nøgd.

PS. Illustrasjonane syner ein dag eg var pluss og ein dag eg var minus. Det skulle ikkje vere so vanskeleg å skjøne kva som er kva.