I dag minnast me Bruno, 29.08.99 - 22.07.06.

Fred over minnet hans. Bruno var ein god kanin, men 7 år var nok, og i dei varme sommardagane takka han for seg. Pelsen hans var framleis mjuk som silke og fløyel, eller som mjuk kaninpels, då me la han ned i eit hol i hagen, under epletreet. Me song eit vers av Fager kveldsol smiler, og mintes korleis han pleidde å legge seg godt til rette på fanget vårt. Då stakk han snuten inn i albogen og slikka oss på underarmen. Han kom so blid og tillitsfull bort til oss når me kom med lyng eller gras til han, og han vart so glad når me kom ut til han.

Bruno var blind på eine auget etter å ha blitt skremd av ein hund. Eit år var han også skeiv i nakken, truleg på grunn av øyrebetennelse, men likevel var han ein glad kanin. Gift var han og, men eit kaninekteskap er sørgeleg avhengig av eigarane si interesse, so med åra vart det mindre samvær med Ninni. Astrid og Tale vart for opptekne av fotballen, typisk. Men Bruno klaga ikkje.

Roleg, blid, mjuk og pen. Det er slik me kjem til å hugsa Bruno. Me kjem til å hugsa den vesle, ru tunga mot hendene eller nakken vår. Me kjem til å sjå mot buret i mange veker, for å helsa krabaten god morgon. Men buret er tomt. Me får senda helsinga vår til holet i jorda under epletrea. Takk for alt du var for oss.

Mot i brystet: Eg skal ta lappen til hausten. Det blir skummelt, men eg skal gjere det likavel.
Vett i panne: Eg les bøker. Og øver meg på trafikkskilt.
Stål i ben og arme: I går gjekk me på Ottanosi (976 m.o.h). Gangsperr i dag, det er ein bratt tur.

Eva Marie og dr. H har båe rett svar på Klok på Bok i førre post. Anna Gavalda er forfattaren, "Saman er vi mindre aleine" er tittelen. Gild premie i emning, kjem snart (= når eg får til skænnaren).

Elles er eg midt i to nye bøker. Eg likar båe veldig godt, men eg vil ikkje avsløre dei nett her. (I tilfelle eg skal laga ny Klok-på-Bok, sjølvsagt) Eg les før eg legg meg, og medan eg ligg i hagen og solar meg. Den eine boka passar om kvelden når eg skal legga meg (og helst med ei øl eller ein liten whisky), den andre sola, men helst under forhold ein kan konsentrera seg i . Slike forhald er det no: eg er aleine heime. Difor skal eg ta den med ut i hagen. Eg skal legga ei hageputa på plenen, bretta shortsen oppover låra og t-skjorta opp over magen. Eg skal ha med litt vatn, og eg skal bli bruuuun og klok, vett i panne.

KLOK PÅ BOK? Kva bok har eg fotografert her? Det var Anne som lånte denne boka på biblioteket, og word of mouth brakte den til meg via mor og far. Det er altså ein tjukk, men lettlest sak. Dei tre fyrste fjerdedelane av denne boka er fantastiske. Forfattaren har eit vakkert, vokaltungt namn, og dette er den andre romanen på norsk vedkomande gjer ut.

Dersom du trur du veit det og har rett kan det hende du vinn ein gjev premie.

Sommaren 2006 - Prosjektsommaren!

I dag har Astrid og eg laga prosjektet Tjukk- og Bleikholmen. Da går ut på at me skal få betre kondis og bli brune. Det er eit problem, og det er at me ikkje kan laga noko opplegg for begge to der ho får betre kondis, for ho speler jo fotball og joggar og sånt, so ho er vel omlag på det nivået eg berre kan drøyme om å kome opp på i løpet av ein sommar. Men betre skal da bli!

I dag gjekk me til Bankfurua (sjå bilete) i eit smertefullt høgt tempo halve turen. Det skal me fortsetja med. Tur til Bankfurua i snakketempo gjev 1 poeng, høgt tempo gjev 2 poeng. Kraftlagshytto: 5 poeng, og sjølvaste Botnavatnet: heile 15 poeng. I juli skal me gå minst 10 turar, då skal du sjå me blir brune og at kondisen piplar fram av musklane.

No ska eg skriva enn setning sånn såmm da vatt om eg skreiv Ravi-nårsk. Eg skrivkje sånn te vanle åg da e kanskje lika grett nårr eg ser nøye itte og tenke meg omm. Før eg legge meg ska eg legga ut ei lenka te ein fin sång som minna omm ein fin serie såmm eg likte døttsgått før, nemli SHAGMA. Da e piratsången.

Då har eg laga meg ein flickr, då. Eg har vore foto/datanerd i nokre timar no.
ER DET EI VYA?
ELLER ER DET VARIG?
Alle venter i spaning på å sjå korleis det går.

Hurra for lillesøs 17 år! Hurra, hurra, hurra! Både ho og eg har fått digitalkamera av mormor til bursdagane våre (min er om ein månad), men me har ikkje fått lagt inn nåke bilde enno. So de får kosa dykk med eit bilde av kameraet so lenge!

Meir om sunnhordlandsforfattarane, denne gongen frå TYL av Tokvam/Folgerø:


Olav Stedje får ein god idè på julebordet til
sunnhordlandsforfattarane

eg tek
Den fyrste song
ein gong til

Den snille og kule Maria spør etter sunnhordalandsforfattarane, Eller sunnhordalandssurrealistane om du vil. Google er ikkje hjelpsam i dag. Eit forsøk på ein prat med far min, bibliotekaren, fører til følgande resultat:
Ragnar Hovland
Einar Økland
Rune Belsvik
Per Olav Kaldestad
Atle Nilsen
Og ei dama som han ikkje hugsar namnet på.

Hans Sande er ikkje med, seier pappa, sjølv om bur i Sunnhordaland og har skrive praktverk som til dømes "Fiskepuddingen Pim på nye eventyr". Moglegeins barnebøker ikkje tel som surrealisme.

Medan eg har skrive dette har far min, mor mi, syster mi og ein kompis av far min forsøkt å innstallera parabol i huset vårt. No har dei omsider lukkast (og skrudd av tv og gått ut i hagen for å nyta sola før ho går, sjølvsagt). Ein ting som ikkje lukkast meg særleg godt var å få noko ut av far min. Kven kalla dei sunnhordalandssurrealistane? Når var dette, var det ein glansperiode for slik forfattarskap eller har det vore jamt over? Skreiv nokon av dei nynorsk?

Ein ting far gadd å meddela meg før han stakk var at eg tok feil på stavinga. Dersom eg googlar sunnhordlandsforfattarar med berre ein a i hordaland finn eg følgande liste. Er då alle desse surrealistar. Eventuelt surrealistane? Må eg studere lit.vit. for å få klarheit i dette, eller held det at Maria gjer det?

(Dersom nokon lurer på korleis eg har hatt det på dei nynorske festspela kan eg fortelja at eg har hatt det så fantastisk at sjølv ikkje betre vêr kunne gjort det meir fantastisk. Interessert i detaljar? Maria har fått med det meste.)

Eg vil synga ein liten song om koffor eg bloggar sånn som eg gjer*


På bloggekurs vert eg inspirert til å skriva litt om nett dette. Eg byrja med denne bloggen i 2001 fordi eg ikkje var so flink til å gå på skogstur det året eg budde heima og jobba på fusa ungdomsskule. So eg leika på internett i staden for. Då kjende eg Sjur, og brukte mykje tid på msn med han, og hans kompis Nils. Dei hadde bloggar. Eg fekk blogg.

Det var kjekt å skriva, so eg fortsette. Det har vore ganske sporadisk gjennom åra – og det er nok ikkje til å stikka under ein liten krakk ein gong at det blir mest skriving i eksamenstid, oppgåveskrivetid eller når eg er i Fusa i ferietid.

Eg skriv når eg har noko det er kjekt å skriva, eller eg får vyer eller eg får anda over meg. Det har blitt mest småpludring, mest sjølvsentreret og noko festleg som eg finn og som nokon fortener å sjå eller få vite om at finst.

Eg skriv for dei som har lyst å lese og for dei eg har blitt kjend med gjennom blogging, men kanskje mest for dei eg kjenner som bur andre stader enn meg og som likar å sjå kva eg gjer på og tenkjer på i blant. Enkelt og greit. Kvifor les du dette?

* Fritt etter Vamp, som speler utekonsert i kveld. Nynorske Festspel er stor stas!

Plukkfisk er ganske lett å lage. Det er berre å koke poteter møre, mose dei og blande inn noko hakka graslauk og fiskarestar saman med smørklattar og mjølk. Ein må berre passa seg når ein skreller potetene, at ikkje det er ein slik hard poteteskrellar som lager vannblemmer på fingeren og at det ikkje er bein i fisken.
Ganske lett, ganske godt.

Det einaste problemet med plukkfisk er at fyrst må ein ha fiskarestane. Kokt torsk foreksempel, det var det me hadde i forigårs, slik at eg laga plukkfisk i går. Eg kan nemleg ikkje fordra kokt torsk. Som barn lika eg ingen fisk, men kvart år som går oppdagar eg at eg likar noko nytt. I påska til dømes, merka eg at eg likar ansjosfiletar på skjevo, saman med egg.

Men kokt, kvit fisk. Det går nok ikkje.

Her kom dei, no ville bloger samarbeida. No må eg laga eit songhefte, difor skriv eg ikkje meir.

Dei tilsette på Hellemyra bufellesskap har ikkje gått i ferie enno, og det tyder berre ein ting: At eg har ferie. Ordentleg ferie, ikkje arbeidsferie. I dag har eg funne ut at det tek omlag to timar (på magen i sola) å lese ut ei bok frå serien "Sagaen om Isfolket". Ikkje rart eg i si tid (som var 1998) las ut 47 bøker på 3 månader, det var jo den tida eg pendla Bergen-Fusa med buss kvar helg!

Det har kome etterlysing i kommentarar om bilete frå den gongen eg song med den krinskjende populærmusikkgruppa PAPP. Det er no forsøkt ordna. To bilete frå festen: syngebilete og klyngebilete. Eit minne får ei tid då sola ikkje hadde fått leika seg so myke på huda vår som no.

Det kjem når eg har tid og tol til å venta på at blogger vil samarbeida.

Ha meg orsaka, det er framleis sol og eg har ei isfolkbok til å lesa. HAHAHAHA.

Beate som var med i tidenes Styre ved Studentersamfundet imponerer meg stadig. For ei jente! For ein kunnskap, for ein omsorg - og for eit initiativ! No skal ho og søstra hennar, Anne-Sofie som fan ikkje er verst ho heller, sykle heile landet på langs. Og du kan følge med! Det er bra tøft.

Det er siste innsats, det er oppgåve, det er innspurten, det er litt kjølig, det er godt med kaffi, det er fredag, det er leveringsfrist i morgon, det er snart sommarferie, det er bra at feriepengane i går, det er bekymringsverdig med bankstreik, det er godt å snart vera ferdig, det er morsomt med alle pensjonistane som strøymer mot eksamenslokala på mårrakvisten, det er ikkje so mykje folk på skulen, det er fest og fanteri i morgon, det er vanskeleg å sortera tankane, det er meir keisamt å skriva enn å prata, det er freistande å ta pause.