Dagens prosjekt, og eit par spørsmål i samband med det:
1. Male opp ein tørr skalk og ha som krumlar.
- Er det mest hensiktsmessig å fryse for å bevare dei ferske, eller tørke dei og ha dei tørre? Kjem eg til å laga mest kjøttbollar eller mest fiskegrateng?

2. Lage kjøttbollar av 1 kg kjøttdeig og fryse ned.
- Skal dei frysast gjennomstekte eller nesten gjennomstekte?

3. Så nokre frø og plante litt ingefær og kvitlauk som har spirt.
- Frøa er greie, dei kjem med instruksjon. Men kan eg ha kvitlauk inne? Vil det bli lauk av den då, eller berre litt grønt gras? Er kvitlauksgraset brukande til noko?

4. Rydda ferdig rommet. Her er det einaste spørsmålet: Kvifor er det so vanskeleg å få gjort ferdig?

Det er lyst, det er sol, det er vår. Ikkje nett no, for no er det natt og eg er på nattevakt, men om dagen. Frå tidleg av og lenge. Og me snakkar seriøse endorfiner!
I dag baka eg brød, og for fyrste gong vart det nesten perfekt. Mjukt og saftig, ikkje tungt og tørt slik det har blitt før (sjølv om det har vore godt då og). Trikset var visst gulrot, mindre rugmjøl og ikkje minst: gløyme deigen i løpet av begge hevingane. So det vart to timar forheving og ein time etterheving, noko eg ikkje har hatt tolmod til før. Eg er nøgd og glad. I går laga eg middag til 14 personar, heldigvis ikkje aleine, og i lys av det og brødsuksessen frå i dag kan eg glad konstantera: Eg er i ferd med å bli eit riktig so godt gifte.

Med (u)jamne mellomrom finn eg den gode gamle walkmannen frå 1992, og eg blir like glad kvar gong eg oppdagar at han verkar. Eg skal høyra på the Clash i morgon på veg til jobb.

"Hva leser du?" spurde han med ein so vidt tydeleg aksent. Den ordentlege jakka og dressen eg skimta under var teikn tydeleg nok til at eg ikkje trengte å sjå skiltet på brystet hans for å skjøne teikninga. "Berre nåkke tull" svarar eg, men han er verkeleg interessert i å starte ein samtale med meg, og det er for so vidt eit par ting eg er interessert i å spørja ein mormonar om sjølv. So eg spurde og han fortalde: Når unge menn vert 19 kan dei velje om dei vil ut i verda å misjonere. Då søkjer ein, og so får ein tildelt eit land. Denne unge guten hadde knapt høyrd om Noreg før då det var hit han skulle, og han kom for 2 år sidan, saman med ein annan 19-åring som han aldri har møtt før. Her reiser dei rundt frå by til by, bur på hyblar, snakkar med folk og misjonerer før dei reiser attende.

Han trudde han hadde klart å opne hjarta til nokon i løpet av tida her, i alle fall nok til at den heilage ande kunne sleppa inn, men han godtok at eg ikkje var interessert i å høyra meir. Eg sa ingenting om kva eg trur på eller kva eg meiner om den der boka hans, og var heldigvis framme der eg skulle av nett då samtalen kunne dreid seg i den retninga.

Og kva var det eg las, då ein slik ung misjonær spør meg? Eg las om lyst og so syndig begjær at det neppe er mykje av det i mormonarlesnad: eg las ei bok eg so nyfikent og skrekkblanda fryd-skeptisk hadde kjøpt på Mega tidlegare i dag. "Sjørøverprinsen". (Synd at ikkje den engelske utgåva har jente med på omslaget. Jentene på desse bøkene er alltid so dåneferdig henførte!)

So på same ettermiddag fekk eg to små blink inn i noko so utruleg anneleis enn alt eg er vane med. Mormonarar og Husmorsporrno*. Og alle var einige om at det var ein interessant ettermiddag.

**feilstaving med vilje, med von om å unngå googling.

Det er ein deilig føremiddag med kjærasten. God tid før jobb, heldigvis. Me høyrer på radio (nett no er det Migrapolis som handlar om skilsmisse i utlendingsfamiliar) og han lager mat. Me har ein fin fordeling: Avogtil lagar han middagen, avogtil lagar eg middagen. Me er like flinke, men eg likar betre å lese oppskrifter på internett.

Ein vakker dag skal han få nudelsuppe med torsk til middag og detta til dessert. Det bør bli bra.

PS. Då pappa og mamma var her førre helg var me på Mega og handla. Då kjøpte pappa dyr olivenolje til meg. Eg har aldri kjøpt so dyr olivenolje før, og det var så sinnsjukt verdt det. Eldorado go home!

Stream of consciousness.

Klokka er åtte, eg har sett 4 rådyr beite på åkeren og eg har impregnert sko. Eg har ete ei skjeve av mamma sitt brød med geitost og leverpostei, og ein kiwi.

Eg kjem rett frå nattevakt, og er vaken og ullen på same tid. Klar som den tidlege vårhimmelen, ullen som sau. Eg ser alt, gjennomskodar alt, men har ikkje kapasitet til å tenkje tanken heilt ut. Eller ork til å skrive ned, det tek for lang tid.

Nesten heilt frisk har eg blitt! Framleis er ikkje halsen god, og eg krysser fingrane for at det ikkje skal vare so veldig lenge meir. Sjukdom skikkeleg, skikkeleg kjipt.

Til slutt, to kjappe og fine:
1. Førre veke var eg vitne til at eit piano vart frakta ned ei bratt og svingete trapp. Det gjekk bra!
2. Mamma og pappa var her i helga! Det var veldig, veldig kjekt. Takk for besøket, mamma og pappa!

No er det nok sofa, nok føremiddagstv, nok film , nok repsils og nok vond hals. Nok vakning midt på natta tett som eit studenthybelsluk i halsen. Nok hostebyger. Eg vil ikkje vera sjuk lenger no.

Desse filmane har eg sett i løpet av mitt 5 dagar lange sjukeleie:
Tomorrow never dies
Ace Ventura
Notting Hill
The Holiday
Harry Potter and the Philosophers stone
A beautiful mind

+ Rachael Ray, diverse på tv3 og ikkje minst kvardagsgullrekka: 13.30: Home and away(gårsdagens episode), 14.00: 7th heaven, 14.45: MacGyver og 15.40: Home and away igjen. Merk at siste rekke er skrive etter hukommelse. Eg kan tidspunkta i hovudet. Kjærasten seier at eg er i ferd med å bli øydelagd, at eg brytes ned. Han kan ha eit poeng.

I kveld har Samfundet fått ny leiar, og det er like deilig i år som i fjor og åra før det. Marie, den blonde vestlandske nynorske jenta vann, og det kan jo eg lika godt.

STV var fyrst ute på nett, og no skriv eg. Eg har trua på Marie, dei tankane ho fekk fram om Samfundet og seg sjølv kan eg lika og vera einig med. Ho kan gjerne få representera meg!

Og so kan eg lenka til til eit bilete frå eit leiarval eg deltok på med noko høgare puls enn i dag. Det var tider. Det er både bra og trist at dei gamle tidene er over, men eg har stor tru på dei nye. (Sjølv om månen nok er den same gamle.)

http://www.blogger.com/img/gl.link.gif

Astrid og Hanna og Lars Saabye Christensen og slike skriv stadig om kor bra Oslo er. Eg kan sjå at det er ganske bra her, men eg må vedgå at desse gatene i denne byen ikkje kommuniserer direkte med hjarterøtene.

Nett no er det likevel heilt vidunderleg. Når sollyset kjem inn gjennom høge vindauge i leiligheita me er på besøk i, når den nye plata til Radiohead står på og eg les i Genanse og Verdighet som me kjøpte på Literaturhuset i går. Når dagens utsikter er å gå omkring i småe butikkar og brukthandlar for å leite etter rekvisittar, handihand i sol som liknar VELDIG på vårsol. Og at me skal laga god middag og drikka god vin før teateret i kveld. Då er det vidunderleg.

I det siste har sjølv å gå over Bakklandet føltes som ein ut-tygd tyggis. Då er det deilig med isfrie gater og ein merkbart par graders temperaturskilnad. Og fem dagar fri i hovudstaden med ingen oppgåver og mange gamle vener og brødre.

I morgon er planene meir god mat med dei beste gamle vener og nattog heim. Eg likar nattog betre enn Agnar Mykle, mest fordi nattoga er av noko betre standard i vår tid enn i hans vil eg tru, og i alle fall når det er i lag med kjærasten eg skal ta nattoget. So vaknar me opp, hvis me har fått sova då velåmerka, i Trondheim att. Og då har me vore kjærastar eit år.

Men no er kaffien drukke opp, han er ferdig i dusjen, og me skal ut å sjå på Oslo igjen. Snakkast!

Ei brå kjensle av avmakt og at framtida er eit svart gap vart avløyst av vissa om at det einaste eg kan gjere for å gjenoppretta balansen er å rydda i cd-ane* medan eg høyrer på musikk eg høyrde på vidaregåande, for å samstundes få ei kjensle av at mykje er betre no.**

Då fann eg ein cd-singel som eg VEIT at eg har lånt for ikkje so alt for lenge sidan (eit eller to år max), men som eg ikkje hugsar kven eg lånte av.

So dersom du saknar Murmurs America: "You suck"-singelen, so har eg gløymd at den er din. Kan hentast på Loddgard kortidsomhelst.



*Kunne like gjerne vore klede eller papir her, men i dag var det altså cd-ane.
** For musikken bringer fram dei gamle kjenslene, heilt eksakte vibrasjonar av noko som VAR og ikkje ER. Og det er ikkje det at eg hadde det så vondt på vidaregåande, men mykje er i alle fall betre no sjølv om noko heilt sikkert er dårlegare også.

Eg kunne ikkje heilt tru det då eg oppdaga kva eg hadde gløymd i går. Heile dagen hadde eg vore slapp og småsjuk i kollektivet til kjærasten, og gjekk då rundt og slang i stilongsen hans. Litt før seks skulle me på mandagsmøte i SIT, og då tok eg på meg jakka og gjekk. Midt på Bakklandet skjøna eg det: Eg hadde ikkje teke på meg skjørt. Difor gjekk eg i ulltrøye og mannestilongs, med gylf, resten av kvelden. Det var litt rart, men eigentleg ikkje so flaut som ein skulle tru og dessutan: eg skulle ynskje det var litt meir avslappa stemning i verda generelt, slik at ein kunne gå meir i stilongs.

Ja, då veit me det.
Kjærast og eg har snakka om å dra på interrail, og då me fann billettar til 230 kroner frå Madrid til Oslo 4. juli vart det bestemt tid og stad for at turen skal vere ferdig.

Då må me berre finna ut kor lenge me skal vera kvar FØR dette avreisetidspunktet. Eg tek gjerne mot tips og vink og råd. Førebels veit eg berre at eg vonar karane på biletet, castellers de barcelona, har oppvisning i det aktuelle tidsrommet.

Den beste starten på dagen er ein god frukost og kvalitetstid på kjøkenet med kjærasten. Og å lesa postsecret.blogspot.com med ein god kopp kaffi til! Kjærasten kosar seg med pepperkakedeig til sin kaffi. Det er eit snack han for alltid kan få ha for seg sjølv.

Eg byrjer det nye året med å sjå litt attende:

Sei meg om du hugsar dette verset, og eg skal seie deg kor gamal du er:

Ost, loff og leverpostei -
Nelly, det skal jeg kjøpe til deg.

Eller dette:
Dumme spøkelse, gå din vei!
Du finnes ikke men det gjør jeg!