Festivalguten sjølv seier i aviso i dag at ordet "å blekke ut" (for å besvima av alkohol, eller alkoholforgiftning - i alle fall for mykje) er trøndersk. I alle fall trur aviso da. Men eg er skeptisk - å blekka ut seier no me og. Og er det ikkje engelsk? Black out? Det trudde no eg.

Eg har ein gul sykkel med øydelagde bremsar og punktert bakdekk. Det er like greit at dekket er punktert, for elles ville eg nok falle for freistinga å ta sykkelen på jobb når eg har sove nett 10 minutt for lenge. 10 minutt er ikkje mykje, men i den smale halvtimen, minimumet av tid eg pressar inn mellom søvn og jobb, kan 10 minutt vere fatalt. Det er kanskje like greit då, å kome 5 minutt forseint, for utfallet på sykkelen ned den bratte skulebakken kan lett bli fatalt. Men no er dekket punktert, so det potensielt helsefarlege alternativet har eliminert seg sjølv.

Vidare har eg ein bror som er i ferd med å synka inn i ei anna verd, og gradvis forsvinna frå det regnvåte vestlande. Det er ei krigsverd han er i ferd med å forsvinna, på internett, og eg ler av han. Innimellom kampane han kjemper mot digitale monster er syster på facebook. Det er ikkje rart eg ikkje bloggar meir!

Men eg les. Her er lista:
Kompani Orheim (Tore Renberg)
Slapstick! Or Lonesome no more (Kurt Vonnegut)
De dødes måned (Andrew Taylor) (krim)
Berlinerpoplene & Eremittkrepsene (Anne B. Ragde)
Islandsk krim om nedgravd barnelik som eg ikkje hugsar tittelen på.
Olav H. Hauge - Bodil Cappelen Brev 1970-1975

Og ikje minst: praktverket "Absolutt heile sanninga" av Agnar Holvand. Eg las den fyrste gong i min naive ungdom, og tykte det var skikkeleg artig at forfattarnamnet minna so mykje om eit anna forfattarnamn. Men eg vart litt flau av enkelte scener i boka. Det vart eg ikkje no, når eg er ei gamal røy som har vore ute ei vinternatt sidan 1998.

It`s time to go official: 1. juni flyttar eg frå Ilevollen, Trondheim og til Loddgard, Melhus. Der skal eg bu i kårstova saman med Gislaug, odelsjento sjølv, og der skal eg stå opp kvar dag til sol over bygg-åkrane og lyden av sau om morgonen. Det skal bli fint, eg gler meg veldig. Dersom nokon er på veg forbi ein dag er det berre å ta av E6-en og stikka innom for ein kaffitår. Kanskje me til og med har litt biteti te deg? No for tida foreksempel, har me vestlandslefsa, so dersom du kjem innom er du ikkje til bry.

Henning og eg har tatt trafikalt grunnkurs, og på veg til trafikkskulen med kaffikopp i hand gjekk me forbi balkongen til denne tofjes-katten. Ein dag etter me har blitt litt betre kjend har eg tenkt å spørje tofjes-katten om han vil vere med og flytte til Melhus med meg, so fin tykkjer eg han er. Reknar med at Gislaug ikkje har noko imot at tofjes-katten vert med.

Kanskje eg ikkje bloggar so mykje fordi eg er so opptatt? Hahahaha, ler eg og slår meg på låret på ein so grunnleggande ironisk måte at alle skjøner eg ikkje er noko opptatt i det heile tatt. Eg finst ikkje opptatt!

Men eg gjer på ting! Her er to gøye ting eg har drive med i dag, medan kjærasten min ligg på sofaen og les seg opp til formannskapsmøte: eg koser meg med å lesa om kven figurane på vestfronten på Nidarosdomen var og kven som har laga dei. Det er veldig spanande, og eg er særleg glad for å få vita historia til han med det avhogde hovudet sitt i hendene.

Vidare har eg strøke på teoriprøven til bil, noko som er heilt greit sidan eg ikkje har byrja å lese enno og ikkje skal ta den før over sommaren.

Dette vart ein post som, dersom me tenkjer littegranne på SIT før me gjer oss, inneheld alt eg driv med for tida.

Og eg som trudde eg hadde gøymd dei so godt.

Marthe-Julie var også heime i påska, og i bloggen sin skriv ho om dei typiske spørsmåla som alltid kjem att. Eg veit akkurat kva ho snakkar om, eg få nett dei same spørsmåla, og nokre ekstra. Tillegget til MJ si liste:

- Du held deg i Trondheim enno, ja? Du har vel ikkje byrja å snakka trøndersk enno?
- Ja, du finn deg vel ein trønder og blir der oppe, eller?
- Kva drive du med no då? (etterfulgt av:
- Ka ska du bruka da te då? (dersom eg har snakka sant, eller ikkje noko dersom eg har løge og sagt at eg har byrja på "sykepleien" eller noko.)

"Mari, no e da kveldsmat!" Roper far frå stova. Eg avslutter telefonsamtalen og legg på. Eg går inn i stova.

Der sit far ved stovebordet. Foran han er det lina opp tre små glas med drykk som openberrt ikkje er vatn. Ved sida av hans glas er det tre til meg. Mor sit på hi sio av bordet og fnyser litt.

Det er tid for whiskysmaking!
(Etter whiskysmakinga var det tid for å sitje foran datamaskina og humre litt (okei då, le høgt) av Fiskerens Venn. Og lese det vittigaste høgt til far og mor som sit på tv-rommet og ser film. Sjølv om ikkje mor tykte "kveldsmaten" var noko morosam kan dei einast i at forbrukarspalta: Vi testar Margarita-mix var morosam, so ho er ikkje heilt utan humor ho heller.)

Kva skal du gjera då, når det er palmelaurdag og de står der og skal laga omelett til frukost? Jau, blåsa egga i staden for å knusa dei. Når de har ete frukost ferdig og dei andre har stått opp bles de ut 6 egg til slik at det vert vaffelrøre av 6 egg og 8 fine, tomme egg de kan måla på. So kan han eine steike vaflane medan de lager potettrykk til å eksperimentere på egga med (ikkje enkelt) eller måle dei med pensel på vanleg vis. Når han som steiker vaflene vert lei (det er trass alt nærare 2 liter vaffelrøre og de er berre 4 personar) byrjer han å eksperimentere med vaflene. Dersom det går nokon de kjenner forbi på gata utafor kjøkenglaset kan du opne det og rope dei inn på vafler og kaffi. Då vert det ein utruleg fin dag!

Resultat av vaffeleksperimentet:
Sjokoladesaus: Liten ettersmak av sjokolade, men ikkje mykje. G+
Bringebærsyltetøy: Kjempegodt! S
Myggelost: Ikkje bra. Smaker berre litt brent ost, castelloen tolte ikkje varme. Ng.
Chorrizo: Superb. Suksess. S+
Manchego: Veldig bra, digg med crispy ost. M+
Brunost: Når osten svei vart det karamellaktig og godt. M+
Vaniljelikør: Ikkje noko spess. Vaflene vart litt sprø, det var ok. G

I galehuset Ilevollen, der eg bur, fløymer kjærleiken over dag for dag. E&E elsker kvarandre digitalt, og inspirert av det skreiv eg eit kjærleiksbrev i går. Eit ektek kjærleiksbrev, for hand, på papir(eg unnslapp sovidt freistinga det var å teikne bord). I dag har eg gøymd kjærleiksbrevet ein lur stad, og er spent på å sjå om det vert funne...

Eg sit på rommet innafor ein fest. Ein piratfest. Dersom festen beveger seg frå eit rom til eit anna stig temperaturen til ca 50 grader. Sporenstreks. Festen syng gamle songar om att og om att, til dømes Saman for livet, bohemsk rapsodi og anna knask.

I går høyrde eg noko fabelaktig festleg på radioen medan eg rydda på rommet. Ein amerikansk forskar har nemleg spela Engelbert Humperdinck til ein bolle med e.coli-bakteriar i 48 timar. E.coli-bakteriane likte det ikkje særleg godt dei heller.

(Forresten er eg usikker på om han er forskar. Eller om han er amerikansk. Ting i lenka kan tyde på at det første i alle fall er feil, men det står skrive på utanlandsk og festen forstyrrer meg (hunting hiiiigh and loow) slik at eg ikkje forstår utanlandsk lenger.)

Festen har eit piano og. Eg kjenner meg ikkje særleg morosam og tenkjer på å gå heim. Kjip som eg er.

Det hadde eg aldri trudd eg skulle oppleva, men i går såg eg Ingrid Lorentzen dansa "svanens død" frå Svanesjøen. Det er ikkje noko eg har drøymd om, men etter å ha sett det tenkjer eg at eg godt kunne ha drøymd om det.

Etter eg hadde dusja var frukosten gjort klar. Kaffi og speilegg med chilipulver på. So gjekk eg på speglblanke islagte trondheimsgater mot Samfundet. Etter møtet vart me inviterte på lauksuppe i eit hus som ber namnet "Gammeldagshuset" (og det med rette).

Alt er godt.
Alt!

Det snør ikkje lenger, so eg trur Aslan må vere på veg. Men klimamessig sett er det framleis Narnia-tilstandar i Trondheim. Veldig kaldt, glatt og kvitt.

Det nye, gode livet har byrja. Eg trena pilates i går, og er godt nøgd med å kjenna det i magemusklane i dag. Dei RIKTIGE magemusklane, dei i senteret av kroppen, du finn dei dersom du strammar til og kjenner etter to fingerbreidder inn frå hofteknutane. Greitt, ja!

På veg til idrettsbygget sitra kroppen av glede og fryd. Endeleg skulle den få røre på seg litt att! Endeleg skulle musklar spennast og tøyast, og blodet skulle få bruse adrenalinfylt og fritt. Det er godt å trene, det er berre so utruleg tiltak å kome seg dit. No har eg klart det ein gong, so no skal det gå. NO har eg byrja eit nytt og betre liv! (trur eg)