I helga var eg på hyttetur. Der fekk eg vite noko om meg sjølv: Når eg tek tonen sjølv når eg skal synge, byrjer eg nesten konsekvent i b-dur.

helsing Mari

Fyrst slår lånekassen opp med meg. So får eg vita at å reparere skjermen på frk. Mac (aka Livet Mitt) kostar 7000 kroner. På veg tilbake til Samfundet køyrer ein buss gjennom ein søledam og spruter på meg.

Eg tenkte: "Kva? Dette skjer jo berre på film!" At slike kjipe, kjipe, kjipe ting skjer og at ein blir spruta på av ein buss. Det skjer ikkje på gode, fine, kjekke dagar. Eg nekter å leve ein slik klassisk film. På ei anna side: det er jo nett slike filmar der slike klisjear skjer at det ender godt. Bra, i det minste.

So då kan eg jo avslutte med dette, for det er Supergrass som bringer meg frå stad til stad for tida, på min raude discman:

But we are young, we get by,
Can't go mad, ain't got time,
Sleep around, if we like,
But we're alright,

Fusa! Åh, Eikelandsosen! Denna helgo har eg fri, denne helgo har eg reist heim. I går var eg hjå mormor, i dag i Bergen. No er eg heilt heime, i gode gamle Fusen. Dei siste vekene har det kjendes ut som eg ikkje lenger er ein person, Mari, men berre er leiar av Samfundet. Då er det på tide å dra heim ein tur, møte familie og gamle vener og byte ut "vi" og "gjøre" frå dialekta med det mykje meir MARIske "me" og "gjera". Det er utruleg kva som skjer med talemål & ordforråd når ein er omringa av austlendingar, trøndarar eller nordlendingar heile dagen!

Ja til setlabok, boss, snop og hoon pitle! Nei til lommebok, søppel, godteri og shit, ass!

Førre veke var ei av det hektiske slaget, men på ein veldig kjekk måte: Ny UKEsjef vart det vald, og det til og med ei jente. Kandidatane var gode og det kunne like godt blitt den eine som den andre, men feministen i meg tykkjer at den tredje kvinnelege UKEsjefen nokon sinne er verd ein skål.

I tillegg har vegen mot eit Nytt og Betre Liv tatt meir konkret form: å ha eit fag med LEKSER og obligatorisk oppmøte har gjeve meg smaken på skule & studier attende og eg er klar for å jobba ordentleg att. Over jul har Samfundet-vervet gått ordentleg i blodet på meg, so no får eg til å kombinere studia med vervet på ein annan måte. Noko som absolutt kan seiast positivt, for å uttrykkja det på ein fullstendig idiotisk måte.

Elles har eg trena: 50 minutt på treningsstudiosykkel! Det er ein slik ein med program; tidsinnstillingar og variasjon i tyngda, ein slik som seier "Good job!" når ein er ferdig. Flotte greier. Det kjennes godt, er veldig kjekt når ein har Supergrass på øyret og ikkje minst: det bringer fram interessante kulørar mellom rosa, raudt og lilla i andletet mitt.

Då ei av mine hjartans gode venninner i dag fann det for godt å fortelje meg, etter at eg hadde småpludra om meg og mitt ei fem minutts-tid, at ho skal ha born i august tenkte eg: oi.

Eg skal bli tante!

"særlig slike som uforskyldt er kommet i nød eller er blitt vanskelig stillet, eller som i yngre dager har sett bedre dager, men ved alderdom har tapt sin arbeidsevne eller på annen måte er vanskelig stillet."

Kven sa det var lett å skaffe seg pengar?

Åååå, lørdagskveill og ungdomstid - og trøndelag, du slette tid!

Åge altså! Åge er mannen sin det. Saman med alle dei andre femtiåringane laga han den beste stemninga i Storsalen sidan Jostein Pedersen. Det er ein god kveld på Studentersamfundet. Det er folk og liv og fest og moro. Som det skal vere! Ååå, levva livet!

Tidlegare i dag markerte me fred og samhald i byen. Det ser ut til at adressa.no ikkje har alt heilt i lodd: heiter eg Raumsland eller Raumsgard? Og dersom ein les teksten - kva er no dette for noko å sitere meg på? Alt eg snakka om, alle orda eg hadde, og eg blir sitert på "aldri vært så redd"? Det er litt kjipt kjenner eg. Når eg kjenner etter. Og det gjer ein jo gjerne, når ein har vore i avisa.

Til sist vil eg helsa til Aggi. Ingen kan danse på bordet som Aggi!

No har eg nettopp intervjua Hurra Torpedo. På tv. Eg har aldri intervjua nokon foran kamera før, men det kom eg ikkje på før etterpå. Det gjekk ganske bra, men eg fniste litt, og det var litt teit.

Kanskje du no lurer på kva dette intervjuet skal brukast til? Det får du ikkje vite, for det er hemmeleg. Kanskje eg skriv om det i morgon. Etter ni.

Det er noko med den ugreie kjensla av at eg er ein mobilitelefon som går på siste rest av batteriet. Eg lader opp pittelitt, nok til å få tatt dei mest presserande samtalane, men det går tomt fort, og eg rekk ikkje å få lada heilt opp.

I går var eg so forkjøla at eg ikkje skjøna eit ord av det innleiarane sa til sist, noko som var veldig synd, for møtet var spanande. Kyoto-avtalen og framtida. Etterpå måtte eg reise heim og sjå film, og ikkje drikke so mykje som ein slurk øl. Det var fabelaktig deilig, og "Vindauge mot bakgården" av Hitchcock var veldig, veldig bra.

Difor har eg no bestemt meg: i morgon leverer eg eigenmelding og let møtet i stiftelsen isfit, styremøtet og alt anna ligge. Eg veit eit par ting nett som eg skal fikse, men elles skal eg vere heime og rydde rommet og lade opp. Ete noko sunt. Ikkje dra på Samfundet. Og gjenopppstå på tysdag som eit betre menneske. Snakkas då!

Det har vore ein god dag, ein særs god dag! Den byrja med ein telefon frå NRK(eg må fyrst renske stemma og øve meg på å sei "hei, det er mari" når telefonen ring medan eg søv og eg eigentleg VEIT det er dag og at eg burde vere vaken. Klokka var 10). So stod eg opp då, og førebudde meg å møta sjefen for Mensa Trondheim i debatt på direktesendt riksdekkande radio. Dette kan høyrast om du lastar ned dagens "Norgesglasset" på nettradio. Og det gjekk fint!

Vidare var dagen ein heilt vanleg fin dag på Studentersamfundet. Gode folk, gode nyhende, gode ting.

I kveld har eg vore hjå ei god venninne og feira den gode B ho fekk på munnleg-eksamen til hovudoppgåva hennar. So er ho ferdig utdanna og følgeleg vaksen. Gud, kor fint å vere med henne og andre gamle vener! Me gjekk på cherrox og drakk øl og festleg drink med namnet "Mexican death squad".

So kjem eg heim, og har fått epost med lenke til Motorpsycho på nynorsk! Og dette er så vakkert og gjer meg glad og roleg. For øvrig tykkjer eg dette forsøket på å skrive nynorsk er fint. Trur nokon at "va" er nynorsk berre fordi det er slik ho uttaler det? Det vart sitert slik fleire stader. Og er det lov å skrive "jentane"?

Klar til å legge meg? Nei ikkje nett enno, men snart. Klokka er ikkje halv fire enno. (Og ja, eg tykkjer likevel ikkje at studentane i Trondheim på generell basis er uansvarlege. Halv fire er ikkje noko tidspunkt.)

I dag har eg eit strålande nyhende: eg har vore på Dragvoll! Det vil seie, for alle utanbygds lesarar: UNIVERSITET! Eg har vore på førelesning! Vel. Eg må vedgå at forelesinga var litt meir eit infomøte, for prosjektoren som skulle vise "Orions Belte" verka ikkje. Men eg lærte ein ting: Orions belte var innleiinga på det som populært vert kalla "helikopterperioden" i norsk film.

Etter nokre timar på Dragvoll, derav eit par kaffedrikkande kafetimar, innhenta dette vervet meg, og eg vart oppringt av Adressa.no. Resultatet av desse samtalane kan de lese her og her. (Eg ser heilt fullstendig klinkokkovilloggal ut på bildet. Herregud altså.)

Eg er særs begeistra, og skikkeleg gjennomskremt:
- snikande uvisse, skummel musikk-skremt
- brå lydar, kveppe og hyle-skremt
- krypande ekle insekt-skremt
- store monster som slåss-skremt
- rosa, udefinerbart tentakkelmonster-skremt
- action på høge hus-skremt

....alt dette, i tillegg til kjærleik ved fyrste blikk-romantikk, vennskap på tross av enorme skilnader og litt tristheit....

King Kong er ein fantastisk film!

No braker det laus snart!

Då var jula over, og det nye året er byrja. Det blir eit år eg har heilt passe store voner til. Det største og nyaste var i august då eg for alvor skulle inntre i dette nye vervet. Dette året me byrjer på no blir soleis fyrst og framst ei fortsetjing på det som har vore. Og forsetta blir deretter: å framleis gjere so godt eg kan. Men eg ynskjer meg ein plan for hausten, og eg gler meg til å klippa håret.


Visekongen er i eksil. Han har abdisert og reist. Det var ein vakker, men også særs trist avskilseremoni i Fusa Kyrkje på nyttårsaftan. Då Kongen heldt tale var det mange raudkanta auge å sjå. No er han reist og eg er trist. Fusa kjem aldri til å bli det same att!

Ei hjarteleg god jul til alle, her representert ved besto og besten frå fjorårets julafta. No må eg nett sjå om det er brudekjole i den tredje nøtta i år og, før det ber avgarde på elektro-reinsdyr til bydn for å feira denne juletid. Ho ho ho!

Kjærleik strøymer frå Eikelandsosen so vel som Betlehem til alle de som les dette.

Lat det bli jul.