I går gifta ei av mine beste venninner frå vidaregåandetida seg, og eg var til stades. I førd rosa kjole og ei mengde tyll inntok eg rolla som den single og derfor litt bitre venninna - den einaste som signerte kortet med "Mari", og ikkje "Mari og [gutenamn her]. Det er 10 år for tidleg til å bli bitter for denslags, men kva skal ein gjere når ein er omgjeve av sambuarlukke og stadig nyforelsking?

Utanom dette var det ein fantastisk dag, sjølvsagt. Brura framførde "I got you, babe" med klump i halsen og tårer i auga, akkompagnert av brørne sine på trommer & gitar, og intet øye var tørt. Kake, vin, super fiskesuppe til nattmat, konjakk, meir vin, kjempefull ung mann i bunad - musikk og dans. Og regn. Utebryllup i Bergen? Ikkje noko som ikkje blir vellukka med noko laterner, lys & ikkje minst presenning. Fantastisk.

HURRAAAAA! I dag har eg fått den penaste dingsen eg har sett på lenge: ein kvit liten iBook.

Mac is the new loud!!

No er eg so nøgd at eg lener meg attende og berre gliser. Det er mykje å gjere for tida, eg er på Samfundet heile dagen og kjem meg liksom ikkje heim. Til slutt merker eg at eg gjer slike ting som google meg fram til stygge klede som heiter Mari, og DÅ er det på tide å gå. I går og i dag hadde eg dei to fyrste talane av typen: "Samfundetleiaren prater vakkert og inspirerande om Samfundet". Same shit kvar gong, men wrapping tilpassa publikumet. Dagens publikum var stortingskandidatar & representantar frå studentdemokratiet.

"Men kvifor so nøgd, då Mari?" tenkjer du kanskje no, og det skal du få vita: Nye nettsider for Samfundet, nytt program er sluppe (og det er sjølvsagt superbra!), ny utgave av Under Dusken i dag, immatrikuleringsdagar og alt er fint.

....no venter eg berre på eit høve til å klippe håret.

Då er det klart: eg reiser frå vestland, vestland på måndag klokka 21:20, og landar på Værnes klokka 22:20. Då vonar eg på kvite duer og tårevåte kjakar på Flesland, og flamencodans, flagg og hurrarop på Værnes. Okei? No skal eg legga meg, rett frå nattevakten og i seng. Aaah!

I dag har eg bursdag. Eller gjebursdag, gjebursdag, jibbesdag, børsdag eller kanskje fødselsdag om du vil. Kake er klar, det blir familie & vene-besøk i dag, og storfest på laurdag. Alle som vil er inviterte på festen på laurdag, berre ring om du er i fusa eller omegn.

I anledning dagen, smeller eg opp eit bilete frå bursdagsfesten i fjor.

PS. Eg ønsker meg undika, sokka og pyntestrømpikk.
PSPS. Ikkje få perverse tankar av ordet strømpikk, det betyr strømpebukse.

"Eg har henta ei flaska med sider te eg, Mari!" roper bror frå kjøkenet der han sit med nokre venninner. Eg har ikkje spurd, kanskje er det STUDIEPLASSEN han feirer? No har verken bror eller nokon andre i familien nokon gong trengt ei grunn for å feire med god mat og/eller god drikke. Nett no er det mest god drikke som vert konsumert på kjøkenet, makaroni med ost har vel aldri gått under kategorien "god mat", i beste fall "godt nok vombafyll". For ordens skuld: det er sjølvsagt far sin heimebrygga eplesider (på ekte Hardangerepler) bror roper om, ikkje noko tull.

Studieplassen er på bibliotek og informasjon, høgskulen i Oslo. Eg er litt trist for at det ikkje er Trondheim, men glad for at det er det studiet. Same som far, faktisk, berre at faget har endra seg litt sidan byrjinga av 80-talet. Heine og far har faktisk veldig lik tiltakskurve: militæret, fåfengd forsøk på historie på UiB, for so å ta bibliotekshøgskulen. Største skilnad er at den gode far var gift då han var so gamal bror er no (21), hadde jobba nokre år før han slo seg til ro med bibliotekshøgskulen. Og so vart eg, den fyrstefødde, fødd 2 månader etter han uteksaminerte. Me budde dei 8 fyrste månadane mine i blokk på Lambertseter før det vart FUSA, gode Fusa.

Det er kort mellomTrondheim og Oslo, eg gler meg til broderleg besøk.

Han skal ha rett i ein ting, paven: Eg er forført, og eg gler meg veldig til den nært foreståande boka. Men diverre for paven er det lenge sidan det var for seint for kristendommen å få moglegheita til å veksa i mitt unge sinn, og det hadde ikkje noko som helst med Hari Påtte å gjera, det var snarare noko kristendomen sjølv, representert av dei prestar eg møtte og kristendomstimar eg hadde som undergrov der, i mi sjel altso. Nokre av dei bøkene eg sette størst pris på i barndomen var fantastiske "Drømmen om Narnia", bøker eg las om att og o att. (Unntatt den siste som var så eksepsjonelt tydeleg i den kristne bodskapen at eg ikkje likte det noko særleg).
FOR tydelege parallellar til noko anna kan verka særs forstyrrande i lesing, som å lesa HP-bøkene som allegoriar over Tyskland på 30-talet, Vortemold som Hitler og svarte trollmenn som nazistar. Og er det slik det er, då har paven enno meir feil i at unge Hari lærer born vondskap og illskap. Det er ein fasettert og vanskeleg kamp mot vondskap Råoling skildrar, og hadde eg hatt born hadde eg latt dei lese HP glatt.

Og no, eit rop om hjelp i verdsvevskogen: Kva treng eg eigentleg, denne,
med 512 noko i minne og 60 gb i harddisk eller drive eller noko, eller er det heilt fint med denne, som har litt mindre minne og litt færre gb`ar? Den oppdaterte versjonen var den mannen på eple-telefonen anbefalte. Bruken min går mest ut på epost, div.internett og tekst. Altså LESA OG SKRIVAl. Dersom eg får ånda over meg, kanskje litt musikk & bilete i tillegg. Er den ekstra plassen sopass naudsynt at den er verdt noko tusen kroner meir, eller rekk det som er frå før? OG, er det vanskeleg, evt dyrt, å oppdatere slikt seinare?

Tull, takk og lov, men ikkje tull. Dette er tullete, men dette er litt skummelt. Free and brave, sa du?

so dar, ja.

Eg tenkte eg skulle forfatta nokre rørande moralske, familiære, riktig nette "det hendte meg" historier, "fra virkeligheten". Dei skal sjølvsagt ikkje vera frå røynda, for eg har ikkje opplevd so mykje slikt, men kanskje eg kan senda dei til nokre vekeblad og tent nokre kroner. Eg veit ikkje om det er so vanleg, men eg veit at eg kan skriva noko i fin stil! Det hadde vore fint om da gjekk, og pengane skulle eg kjøpt noko gøy for. Sko. Kule sko.

Elles ser eg på the Tribe, og får som alltid enorm lyst til å sy. Eg likar the Tribe, men tykkjer dei er ganske unge til å ha so mange born. Når eg tenkjer meg om er det i grunnen sminken, håret og kostyma eg likar best. Håret, forresten? Håra? Eit hår, mange hår, alle håra, men det blir so i hårstrå, ikkje sant? Må eg då skriva hårsveisane? Eg likar sminken, håra, kostyma, sminkestilane, hårsveisane, kostyma.

Nett medan eg skriv byrjer nintendo-musikk på studentradio-streaminga. Det fekk meg til å skriva mykje, mykje fortare, tenk at eg klarte å skriva rette bokstavar!

På Ninahagen.com fann eg den fine gjesteboka som eg har laga meg no. Den heiter teikneboka til venstre, og tenk so fint om alle som las her kunne teikna litt der! Nina Hagen er ei gal, gal dame. Bra. Eg vert inspirert berre av å sjå på henne, det er godt med nokon litt gale.

I går var det fest og badenachspiel. "Skal vi bade i nudien?" "Me pleie no å bada i sjøden, me" er ikkje so verst godt sagt.

Sidan eg no har dette "hjartet i handa" mantraet, eller kva eg skal kalla da, so er det kanskje på tide med noko rett frå hjarta og ut i handa: eg gløymde om ein gamal, knust kjærleik i natt, so levandes at eg ikkje ville vakne. Det kan framleis gjera meg so uendeleg trist. Kva skal ein gjera? Legga seg ned og grina?

Gratulere med dagen til supersyster, 16 år!

Hurra hurra hurra!

Eg feirer med å vise henne fram i all sin venleik, og no når eg har oppdaga at det går an å legge inn bilder smeller like godt til med eit søtt søskenbilde frå julafta. Eg er den med blanke silikonaktige kinn og grøn kjole (som eg har sydd sjølv). Astrid er den pene som ser ut som fotomodell /idoldeltakar, og den tredje er Heine. Han er 21 og har søkt bibliotekhøgskulen. Eg vonar han kjem inn der!
Eg blir visst heilt nødd til å trykka eit finare bilde av min person ved eit seinare høve, men i dag er det Astrid sin dag, so då får det heller gå at ho er mykje penare enn meg på bildet, for det er jo faktisk heilt riktig. Astrid og eg har baka brownies. 400 g smør, 8 egg, 8 dl sukker. Djises. Det blir tjukkesøstrer av slikt, men det er bursdag og sommarferie, so det får me tola.

Nett komen heim, direkte frå nattoget, og påmeldt som frivillig til fjøsfestival. Ulikt anna som er fysisk & naturvitskapleg her på vestlandet har ei helg på Nesodden gjort meg kraftig solbrent. I tillegg: ganske søvnig. Kvila litt no.

Eg er stolt over å vera Fusing, og ikkje minst over å vera konsul, for då er namnet mitt i PASSET. Etter medisinkurs (som var litt ekkelt, eg blir svimmel berre av ordet "blodfortynnande" dersom nokon andre seier det høgt) var det lansering av passet på Fjord`n Senter. Sentralbanksjefen sa nokre vakre ord, og etterpå kunne ein få seg pass. Eg fekk nummer 12, og seinare på kvelden fekk eg det påskrive av Eksellensen sjølv.
Oppmøtet var ikkje overstrøymande, men klokka 13 ein tysdag brukar det ikkje vera trengsel på senteret til vanleg heller

Eit knippe gode menneske åt laksamiddag på vakre Engevik Gard, og Eksellensen held ein rørande takketale til dei tilstadesverande. Han kunne ikkje fått til alt dette aleine, og det veit han veldig godt. Eksellensen er ein god mann, og flink til å trekkja fram dei som fortener det!Etter middagen vart eg med heim til den visekongelege residensen, der eg såg dokumentaren saman med magasinet-journalisten (LES MAGASINET NESTE HELG) medan Eksellensen vart fotografert. Etterpå var eg blitt litt full so eg avbraut med meir eller mindre saklege innskot heile tida då journalisten intervjua.