Verdsleg glede, jordisk gods

Uglelampe frå Etter min morfar, bruktbutikkparadiset rett over gata for oss, har fått ny heim. Heime hjå meg!

Det er ikkje berre-berre, reint moralsk sett, at eg må vedgå dette: Men eg lika "The best little whorehouse in Texas" ganske godt. Eg fniste, og koste meg, men den vesle stemma i bakhovudet kunne ikkje vere stille. Eg snakkar om vere med i amnesty-stemma, skru av lyset på badet-stemma, kjøp økologisk, gå i demonstrasjonstog, ta bussen, bli vegetarianar-stemma. Kort sagt, stemma som veit kva som er riktig og ordentleg, Kants kategoriske imperativ-stemma.

Og stemma spør: Går det an å lika ein film som handlar om eit nedleggingstrua horehus og korleis bygdefolket og sheriffen kjempar mot ein fanatisk tv-prest slik at dei skal få dyssa ned saka og får fortsetja å ha horehuset sitt? Er det lov å synast at horene er tøffe og kule (og reine, blir det påpeikt på eit tidspunkt), og tru på at dei er ordentlege jenter som berre har tatt eit valg? For det er jo "just lots of good will and maybe one small thrill, and nothing dirty going on"?

Eg innrømmer det - eg lar meg fenga av det som minnar om ville vestens saloon-estetikk - det noko med antrekka til Dolly Parton får meg aller mest til å tenka på sjefen for sparkepikene i Lucky Luke. Åh, eg lot meg fenga av dei som liten og, kanskje hadde eg lett ikledd meg noko slikt hvis eg fekk sjansen?



Biletet fann eg då eg googla "saloon girls lucky luke", og det kom frå ein bloggpost om " 10 halloween costumes I hate", og forfattaren kommenterer biletet slik:
Girl's "Saloon Girl" Costume. (Wait, isn't that the same thing as a hooker?)


Og jo, det er jo det. Og eg synes ikkje det er greit å kle små jenter opp på den måten.
For på den andre sida av ressurssterke vaksne som tøyser med estetikken til saloon-jentene, eller dei sterke jentene som VIL det, som VEL det, som bruker mennene like mykje som mennene bruker dei - der er er det mørkt og hardt og jævlig.
Der er Lilja 4-ever. Der er det pengemangel, desperasjon og den siste utvegen. Eller for å fortsetja i Dolly Parton-land: Mora som må gjere hore av dotter si for å skaffe pengar til familien.

Visst er det festleg og fargerikt på Chicken Ranch. Men eg klarar ikkje synes det er greit. Prostitusjon er ikkje greit.

Alanis

you took me for a joke
you took me for a child
you took a long, hard look on my ass
and then played golf for a while.

your shake is like a fish
you pat me on the head
you took me out to wine dine sixty-nine me
but did`nt hear a damn word I said.

Det var vel neppe sånne problemer eg strevde med på ungdomsskulen. Eg sleit heller ikkje nemneverdig med katolsk skuld eller utru drittkjærastar, og mange av songane forstod eg ikkje heilt kva handla om ein gong.

Men gode, gamle Jagged Little Pill står framleis sterkt. Eg syng med so høgt eg kan, prøver å gjere sånn med stemma mi som Alanis gjer for å likna so mykje som mogleg (det likner ikkje noko særleg). Alanis, you have already won me over!

spotify:album:5IBveTW3rs7a02i5jmWXV1

Lukke på boks

Er det ein trussel?

ønskeliste

Siste utgåve av Morgenbladet trykte bilete frå ei bok eg ynskjer meg.

Og ein oppdagelsesferie eg kunne tenka meg.

noko til å føla seg betre av

Eg tok meg sjølv i å sei dette på telefonen:

"...so derfor vil eg ha mykje større fleksibilitet med tanke på eit eventuelt sosialt samvær!"

Kusina i den andre enden lo. "Det høyres ut som du er godt inne i rapportskrivinga, ja!"

Og so eg då, som er so begeistra for klarspråk. Eg må vel gå ein runde til gjennom rapporten min, og rydda opp i tøysespråk!

På den eine sida er det ein prinsippsak, ein enkelt lagnad som vert ståande som symbol for mange.

På den andre sida er det ei fantastisk jente med stort mot som kan verta sendt ut av landet kortid som helst. Maria.

Det er rart å vere heime og drikke te med tente stearinlys og skulearbeid, når Maria er varetektsfengsla. Det går nesten ikkje an å tenke på anna.

Ingen nyttårsforsett

Godt nytt år, gamle blogg! Eg feirer det nye året med ny arbeidslyst som likevel lar seg rokka ved av internetten. Og eg legg ut eit bilete som ikkje er av meg, for jula har ikkje satt så inngåande spor på kroppen min - men det er eit kult bilete frå eit kult prosjekt. Eg blei glad av bileta! Ikkje alle, men eg blei glad.

Eg sit ved kjøkenbordet og drikk te. Dersom eg var glamourbibliotekaren ville eg nok lagt ut bilete av stearinlys eller tekopp. Men eg er ikkje glamourbibliotekaren, og ikkje er eg like flink til å blogga som henne heller - og då snakkar eg om både kvalitet og kvantitet.

Eg har ikkje noko nyttårsforsett i år. Eg skal berre fortsetja å vera flink og snill. Eg skal gjera det eg må, og forhåpentlegvis mykje av det eg har lyst til og.
Det får halda.

På tide?

NO! tenkte eg. NO SKAL EG GÅ I BODEN OG FINNA FRAM VINTERJAKKENE!
Og so gjekk eg i boden for å finna dei fram.
Og so såg den sånn ut:



Då kunne det vere det same med heile greia, so eg gjekk inn og endra på bloggen i staden. Farvel, raude farge frå 2001!

Kjenner at det er sånt kribleri som sprer seg i frå magen når eg tenker på kva eg skal i dag. Eg skal på premiere på den Knutsen og Ludvigsen-baserte musikalen som har premiere i Storsalen i dag. Og eg skal på opningssseremonie til Studentersamfundet i Trondhjem sin 100-årsdag. Og fyrst: Eg skal pynta meg og dra på mottaking der eg kanskje tilogmed får helsa på kronprinsen!

Eg kunne skrive ein heil festtale om Samfundet og alt det har tydd for meg sidan dei tunge dørene klappa igjen bak meg fyrste gong, august 2002. Og ikkje minst sidan eg fekk mitt fyrste kvite medlemskort, UKA 2003. Men eg har ikkje tid til det, eg er for opptatt med å skrive jubileumsbok-kapittel. Ta i mot telefonar frå frusterte pangar som er redd for å ikkje kome seg på bankett. Lure på kva eg skal gå med i dag....

Og med å kjenne på den gode kjensla. Til lukke med dagen, Samfundet!
Dirrefølse i 100 år, måtte det dirre i 100 til!

Forkjøla på sofaen innser eg at eg har byrja å ynskje meg ting til jul.


Te frå Harneys, faktisk eit av dei beste minna frå Slovakia.
Mamma Mia, lykkepillefilmen, filmen som fekk meg gjennom eksamen.

Og so ferdige garnpakkar som Pickles lagar i stand, so det berre er å setje i gong!

Sylvia Plath!

Da Constantin spurte om jeg ville være med opp i leiligheten hans og høre på noen balalaika-plater, smilte jeg for meg selv. Mor hadde alltid sagt at jeg ikke under noen omstendigheter måtte bli med en mann til en ungkarsleilighet etter en kveld ute, det kunne bety bare en ting.
"jeg er veldig glad i balalaika-musikk," sa jeg.