Eg henger meg på so mange før, og oppmodar alle til å sleppa nynorsken til i Dagbladet og VG!

Skulle du slumpe til å lese om FUSA og FUSAJEANS i Dagbladet sitt fredagsbilag i dag, vil eg berre du skal vite dette:

Fusa er ikkje noko øy. Berre sjå her!

Fusa er heime, Fusa er ein herleg kommune. Og Os&fusaposten er årets lokalavis. Jejeje! Far min skipar til 17.mai-feiring for alle bygdene i lag, dette har aldri skjedd før. Visekongen fyller snart år. Når eg blir stor skal eg vere tysk & historielærar på Fusa Vgs (ca. 50% stilling) og lage kultursenter i den nedlagde margarinfabrikken ved Koldalsfossen.

Eg skal vere heime å jobbe i heile sommar, på Hellemyro. Det blir fint, sjølv om hjernen kjem til å vere på Det høgt elska Raude Runde store deler av tida. Eg ynskjer meg ein læpptopp og masse nattevakter til sommaren! Då skal eg skrive ferdig Romanen og førebu meg på nyavervet heile sommarnettene. Det blir fint.

Les Os&fusaposten! Kjøp Fusabukser! Hurra for Visekongen!

For alle som er i den vakre byen ved Nidelva burde koma i Storsalen i morgon klokka sju. Det blir ein kveld med flott musikk og raude hjarte, og eg har brukt eit ukjend tal timar på å organisere so godt som råd. Kom, kom.

No må eg gå å drikka litt kaffi att.

Eg har ledd og ledd i mange dagar av denne lista med uvanlege namn som vart funne under folketeljinga i 1801. Grevenpop, det er mitt nye favorittnamn. Det skulle eg ynskje eg heitte. Mari Grevenpop Raunsgard!

Ein annan ting eg har ledd av er desse galne jentene. Eg ser for meg at den eine heiter Blancheflor og den andre heiter Mangori. Sånn cirka det.

Eg lever hektiske dagar på Studentersamfundet, fine og hektiske dagar. I tillegg er det våren, det gjer det heile eit ekstra deilig skjær. AH!

Det må skrivast: eg stilte att. Og vart vald. Dette er spanande av ei anna verd, det kjem til å bli litt av eit år!
Kvar dag og natt tenkjer eg på dette, men eg slapper av og. Eg skriv førebuingsdokument. Og so dreg eg på fest.

Eg er jo i Fusa, må vite! For ein deilig stad. Det går ei kråke over bakken til visekongen. Visekongen lagar kaffi. På laurdag laga han vintergalla, det var fantastisk.

For ei påkjenning: munnleg eksamen med 500 sensorar i 4 timar. Då møtet vart heva klokka halv tre om natta var ingen ny leiar for Studentersamfundet veld, og heile valet må gjennomførast på nytt.

Motkandidaten har laga seg eit program på fem punkt. Eg har sove til 13.30, 15.10 og 16.00 dei siste dagane. I dag var eg tidleg, då var eg opp allereie 12.30. Eg veit eg kunne vore ein knallbra leiar for Studentersamfundet i Trondhjem. Men eg veit ikkje om eg stiller att likevel, eg lytter til skogane som syng baki der. So får me sjå.

Man har meldet sig til store hverv, og er nu klar til düst. Ja.

Eg har no byrja å bli noko nervøs. Dei siste dagane har eg lest Samfundets Lover og prata i tilsaman timesvis med tidlegare leiarar & styrerepresentantar. I dag skal eg vere med på dugnad på kostymeloftet fram til Den Store Utfordringa: eit potensielt timar langt møte med utspørjing av min person og andre kandidatar. Det kjennes som eg skal opp til munnleg eksamen, men eg er tøff og klar.

"Den sinnsstemningen vi opplever når en million kinesere sulter i hjel, er like stor som når ti tusen indere dør i en flom, et par franske ungdommer blir myrdet på teltferie, en svenske dør i et terroristangrep, en tidligere klassekamerat kommer ut for en bilulykke, naboen brekker beinet - og gullfisken dør i vårt eget akvarium."
George Klein

Eg er på isfit-kontoret. Det er eg stort sett heile tida, eg elskar isfit-kontoret! Eg drikk kaffe (men ikkje Kjeldsberg-pulverkaffe lenger, den har eg fått nok av), no har deltakarsjefen steikt vafler, det var deilig. Det kjem fantastiske menneske frå den fantastiske seremonigjengen.

NO KJEM EI OPPMODING:

Sjå på student-TV neste laurdag! Nærare bestemt 12.februar klokka 19.00. Då skal dei nemleg senda opningsseremonien for ISFiT 2005 på striiiiming. Der får de sjå det siste året mitt kulminere i eit spektakulært show. Staden er storsalen på studentersamfundet, hjarta mitt kjem ikkje til å vere i handa, men snarare i halsen.

Det skal faen meg bli fint.

Wangari Maathai kjem til ISFiT! HØYRER DU!! WANGARI MAATHAI KJEM!

Ho skal halde eit møte i Olavshallen, og etterpå skal ho prate på opningsseremonien. Den fantastiske seremonien, som eg og den FANTASTISKE seremonigjengen har laga!

Herregud, dette blir bra. Herregud!

Studentenes Fredspris vert delt ut annakvart år under den internasjonale studentfestivalen i Trondheim. I år går prisen til Asociacion Colombiana de Estudiantes Universitarios frå Colombia. Dei får prisen for den langvarige ikkje-valdelege kampen for eit demokratisk og rettvist Colombia.

Tidlegare vinnarar er blant andre Zinasu frå Zimbabwe og den nyleg frigjevne Min Ko Naing frå Burma. Som Thorvald Stoltenberg sa, so tyder ikkje desse prisane at det blir fred i Zimbabwe, Burma eller Colombia. Men å vinna denne prisen i Noreg tyder taletid i norske medier, eit mikrofonstativ der ein kan få sett søkelys på konflikter og problemer som elles er gløymd.

Den gode Tonen i kulturstyret, Tone, har laga blågg. Frå før av hadde ho ei eminent stud-side med gode bod for alle og ein kvar. For øvrig kan ein beundre Tone på biletet i post nedanfor, sommarminnet. Tone til høgre, Mari altso meg til venstre og den eminente kultursjef i midten.

ISFiT - mitt liv. ISFiT bringer fram det beste i meg. ISFiT er min morgon, min føremiddag, min ettermiddag, min kveld. (Det er greit å få sova i ro om natta)

PS. Angåande storleiken på biletet der nedanfor: eg har ikkje peiling. Eg kan ikkje gjera noko med da.

Konrads Kalasklister fästar obönhörligt!

Med atterhald om korleis "ubønnhørlig" stavast på svensk. Eg veit ikkje korleis det stavast på nynorsk ein gong, heller ikkje om "stavast" er særleg rett. Det er ei skam. Heile kroppen inkl. hovudet er altfor mett og full av brente mandlar, sjokolade og annan mat. Det er laks til middag, det kjem ikkje til å etast so mykje av denne kroppen som skriv her i dag.

Takk for alle julegåver. Eg høyrer på den eine no, det er Le Tigre. Medan eg venta på at datamaskina skulle samarbeide (fira forsøk) las eg ei anna julegåve: Knutar. Som den observante lesar vil merke seg var det nett dei eg ynskte meg. Det var ikkje noko slumphende. (som det heiter i Tordivelen flyg i skyminga). "Slik er det visst å verte vaksen." Eg blir glad av at Le Tigre covrar (haha, det er jaffal ikkje god nynorsk) I`m so excited! Det er pub i samfunnshuset i kveld. Eg er so spent at eg berre ikkje kan skjula da.

No har eg vore ute og aka. Eg tok mykje fuktigheitskrem i ansiktet, det hjalp veldig. Hud er elles ganske tørt, raudt og skrukkete om vinteren. Eg hadde på meg kjeledress. Kjele? Varmt som i ein kjele, er det det som er greia?