The UFO did it.

Det er fantastisk å vere attende i verda blant menneska etter ei veke i senga og på sofaen foran tv. Det er keisamt å vere sjuk, men alt vert so kjekt når ein ikkje er det lenger. So er ein heilt frisk, og dersom ein hostar framleis, so hostar ein eigentleg ikkje, for ein er frisk altso. Heilt, heilt, heilt frisk berre med litt annleis stemme (litt grovare enn før), kan gå på skulen og alt. Og har ikkje vondt i hovudet eller nokon stad.

Desse flybillettane har eg kjøpt: heim no til helga, og Edinburgh i påska. Eg gler meg til begge deler, veldig.

På Fusasidene står det nesten ikkje om anna enn Liv Grete, eller "gulljenta" om du vil.

Det er dei små tinga som ein gjerne ler mest av, inni seg. På busstoppet eller på veg heim, litt full om natta. Og so er det slike ting som ein vert heilt fantastisk glad av, nesten uten grunn. Ei ny bok, til dømes. Til dømes ei som heiter YODEL-AYY-EEE-OOOO og er eit geografisk& historisk verk som handlar om jodling. Berre jodling.

Det er verkeleg ei bok ein vert glad av å ha. Eg har so utruleg lyst til å læra meg å jodla! Er det nokon som veit kvar ein lærer slikt?

I det nye året har eg ikkje blågga noko som helst. Det er ikkje med vilje, i grunnen. DET BERRE VERT SLIK. Men det har vore kjekt. Eg har blitt kostymedame i SIT. Pass på, uttal det "essite", og ikkje "sitt". For "sitt" er noko heilt anna, og ikkje so kjekt i det heile.

To all of you from all of me.....





GODT NYTT ÅR!

Ensam kvinna söker mann

plystre plystre plystre

"There`s no place like home!" seier eg og klikkar hælane saman tre gonger, nett som i filmen. Eg ynskjer meg slike rubinsko!

No har det vore fest, nett som før, nett same folk, det var kjekt! Omlag femten gongar har nokon sagt "har du bleika håret?" eller "du var blitt lys!" og omlag like monge gonga har e sagt "ja, heh" eller liknande. Kva skal ein svara?

I morgon er det julafrukost hjå Ber og Pirgit, og eg klare ikkje skriva rett ein gång.

Snakkas!

PS Eg snakka med Jardar på tlefonen i dag, eg måtte forklara han ein ting og to om kjemisk og frisør, slik at han ikkje skal oppelva håret mitt som forvirrande meir. Han har ein gamal ven som er frå Fusa, det måtte sjølvsagt snakkast om.

Tre nøtter til askepott fekk eg av John-Oh og Olege. Tre hasselnøtter i plastpose.

Det regna absolutt uvanleg mykje då me drog heim frå byn i dag.

Eg har berre fått bra presangar, ikkje ein einaste stygg kopp eller pynteting ikkje eingong eit bilete i ramme som eg ikkje får plassert nokon stad.
Berre nyttige ting.
Einast lysestake har eg fått, det er ein TING, men det er greit for den kan brukast.

Nattis, bomull, ikkje dårleg syntèt. Cd, fin. Brevpapir, pledd, ulltrøye, stilongs, bøker.
Og symaskin!

Eg strikkar eit sjal, me såg Trollmannen frå Oz i dag, det er fint med familiebesøk.


Hjarteleg god jul til alle.

I dag har eg og Sigrun sett Frida med hjertet i hånden. Yes, I love it!!

Eg fniser jo då, ganske mykje, når eg går gjennom eksamenslokalet med eitt - 1- ark i omslagsarket, og det arket berre har ei fin teikning på seg. Fin, ja , men likevel: ei TEIKNING.

Men eg er ikkje trist, ikkje sint, ikkje oppgjeven, ikkje demotivert - eg fniser.


Knis.
Knis.


UND SONST: Linjeforeninga har fått HEIMESIDE. Om ikkje DEN er ei estetisk oppleving og lesefryd, so veit ikkje eg.

SKEPP O` HOI!!

Eg skriv ikkje so mykje. Jo, det gjer eg, men ikkje her, på bloggen min, her eg har hjartet i handa og håve i fatle. Knis.
Ikkje hadde eg tenkt å skrive noko her i dag heller, men eg har fått eit elektrobrev som gjorde meg so glad so glad, for det syner seg at venninner i England, slike vekkreiste venninner du veit, driv å les her i blant OG DÅ MÅ DEI JO FÅ NOKO Å LESA! Ja, alle de andre og då, sjølvsagt.

Det som skjer i livet mitt for tida foregår for det meste på tysk, og heiter eksamen. I går, grammatikk. I morgon, Litteratur. Laurdag, Landeskunde. Ich habe Angst. Grammatikken skal nok stå til ein D eller kanskje mindre. Det er ikkje nok å skriva mykje svada om kor nyttig og flott konjunktiv er, når ein ikkje kan gjera greie for ein einaste hovudregel. Å prate seg vekk frå ting kan hjelpe i blant, men på grammatikkeksamen? Neppe.

Mange går ofte ut frå eksamen med ei kjensle av å ha stroke, utan å ha gjort det. Men denne kjensla eg har er ikkje noko kjensle, det er kunnskap. Kunnskap om kva eg burde ha kunnskap om som eg ikkje har kunnskap om. Eller iallefall ikkje hadde kunnskap om mellom 9 og 14:30 i går.

Eg får vona og kryssa fingrar (og det får DE OG!) om at kunnskapen som vert venta av meg mellom 9 og 15 i morgon tilsvarer den eg har i håve. Jepp.

PS. Henki Kolstad er superfin.

Det vert seld øl i kantina. Eg skulle nett innom kantina for å prate med Mari i bætkjelorklassa i pausen, eg var nemleg i full gong med adjektivdeklination. Brått sat eg der med ei øl, og det har gått to timar sidan eg tok pause, og eg kan jo ikkje stave schwach likevel (det vil seie, NO kan eg, men ikkje før i dag). No kan det vere det same med adjektiva, eg har fått 93 DJØNKMEIL, på Nina-Hagen-fan-mail-list får eg e-brev som heiter "PLEASE pray for me and my babycat!", noko som minner sopass mykje om djønk at eg nok skal melde meg av heile nina-lista.

No har eg ikkje drukke sidan linjeforeningsjulebordet førre tysdag, og det skulle ikkje meir enn to små Dahls til. Eg klarer ikkje stava. Knis.

Det går ein superkjekk gut i bætkjelorklassa.

Nina Hagen

Endre og eg var på kafe i går, ein herleg aktivitet når ein har gløymd alt anna ein skulle. Dromedar på Bakklandet er ein deilig stad, roleg og stille på ein fin måte, sjølv om det er fullt og musikk står på. Ein kan prate om ingenting, eller om djupe ting. Som:

"Dersom blod var oransje, ville oransje hatt same status som raud har i dag?"

Ja, det ville det nok. Heldigvis at blod er raudt.